KOŹLARZ CZERWONY (kozak czerwony, osak, osiczak, osiniak, podosiniak, podosownik) Leccinum rufum (Schaeff.) Kreisel [Leccinum aurantiacum (Bull. : St. Am.) S. F. Gray] [Boletus rufus Schaeff. : Krombh.] [Boletus aurantiacus]
Kapelusz	średnica 4-15 (20) cm pomarańczowy, pomarańczowoczerwony do ciemnoczerwonego, ceglastoczerwonego, starsze okazy bywają bledsze od półkulistego do poduszkowatego brzeg cienki, skórka na obwodzie podwinięta powierzchnia sucha, matowa, naga
Rurki	długość 7-30 mm początkowo białe, szarawe później bladoszare, z  oliwkowym odcieniem, szarooliwkowe, po uszkodzeniu brązowofioletowe wolne pory barwy rurek drobne, okrągławe
Trzon	wysokość 4-20 cm, grubość 1,5-5 cm biały, białawy pokryty licznymi, drobnymi, początkowo białawymi, później rudymi lub ciemnobrązowymi kosmkami (łuseczkami) smukły, cylindryczny lub maczugowaty, pełny szorstki od odstających kosmków
Miąższ	biały, w podstawie trzonu błękitnozielony, po przekrojeniu fioletowawy, różowawy, szaroniebieski, później brązowoczerwonawy, brązowoczarny, w końcu szaroczarny mięsisty w kapeluszu dość twardy, łykowaty w trzonie smak i zapach: łagodny, przyjemny, niekiedy bez zapachu
Wysyp zarodników	rdzawobrązowy, brązowy lub oliwkowo brązowy
Występowanie	od czerwca do października w prześwietlonych lasach mieszanych i liściastych, zaroślach, parkach, pod pojedynczymi osikami rosnącymi poza lasem tworzy mikoryzę z topolami, najczęściej z osiką gatunek dość pospolity, chociaż coraz rzadszy
Uwagi	smaczny grzyb jadalny podczas gotowania czernieje bardzo podobny jest koźlarz pomarańczowożółty (Leccinum versipelle), rosnący pod brzozami, o jaśniejszej, z żółtawym odcieniem barwie kapelusza